| ЛЁЛІК УШКІН І ЛІТАРАТУРА ЧАЧНІ |
[Dec. 25th, 2009|05:46 am] |
Учора супрацоўнікі газэты "Новы час" сабраліся дзеля калядна-навагодняга карпаратыву. Завітаў і замежны аглядальнік, наша лева-анархічнае ўсё Лёлік Ушкін. Слова за слова калегі пачалі дзяліцца плянамі на 2010 год. Ва Ўкраіне будуць прэзідэнцкія выбары, дык двое нашых паедуць туды незалежнымі назіральнікамі.
Пра розныя прыгоды падчас назіральніцтва ў розных краінах беларускі незалежны журналіст можа расказваць бясконца, як амэрыканскі турыст пра сафары. Але найлепшай учора была гісторыя, якую расказаў Лёлік:
"Гэта ўсё фігня. Вось я ў 1997-м годзе езьдзіў назіральнікам ад замежных СМІ ў Чачню, калі яны выбіралі Масхадава. Езьдзіў як журналіст "Нашай нівы". Заходзім на ўчастак, а там выбарчая камісія ў хіджабах лічыць галасы, а поруч узброеныя да зубоў чачэнскія незалежныя назіральнікі кантралююць празрыстасьць і дэмакратычнасьць гэтага працэсу. Падыходзім, пытаемся, ці былі парушэньні на ўчастку. І тут іх галоўны адводзіць мяне ў бок і заводзіць такую размову:
- Мнэ тут сказалі, ты в літературнай газэце работаешь. Это так?
- Ну, можна сказаць, у літаратурнай.
- А я тожэ літератор, - сказаў галоўны назіральнік і, перакінуўшы кулямёт з плячэй на грудзі, выцягнуў з камуфляжу агульны сшытак, - і чічас я тэбэ свою поэму почітаю.
І чытаў, - кажа Лёлік, - паўгадзіны паэму на кепскай рускай мове пра веліч Чачні. А я стаяў слухаў".
"Што, прама так наставіў аўтамат і чытаў?!" - пытаюся я.
"Які аўтамат! Кулямёт! - сьмяецца Лёлік, - калі б аўтамат, я б толькі палову паслухаў".
Безумоўна, беларускім літаратарам, якім бракуе публікі падчас чытаньняў, трэба ўзяць на ўзбраеньне мэтады чачэнскіх сабратаў па пяры. Зрэшты, нешта такое ў нас зусім нядаўна атрымалася. У лістападзе я, khadanovich, ryzhkou i kasciukевіч езьдзілі з Ігарам Логвінавым у Оршу прэзэнтаваць кнігі яго выдавецтва, а таксама часопіс "pARTisan" і каляндар "Канец словаў". Калі ў музейным таварыстве Оршы прачыталі, што менавіта будзе прэзэнтавацца, то вырашылі зладзіць вечар не як звычайна, у музэі У. Караткевіча на цэнтральнай вуліцы, а ў партызанскім музэі К. Заслонава, каля чыгуначнага вакзалу. Што праўда, калі Логвінаў пытаўся ў аршанцаў, як праехаць у музэй Заслонава, то ўсе як адзін паказвалі на вялікую фрэску з партрэтам аўтара "Каласоў..." і казалі: дык вось жа ён!
Але разабраліся, знайшлі музей, пазнаёміліся з гаспадынямі, папілі гарбаты, а паненкі і кажуць: пубіка сабралася, час займаць месцы да выступу, праходзьце, сядайце. Праходзім у залю і бачым: сядзіць чалавек трыццаць, а паміж намі і імі - здаровы кулямёт. Ну, расклалі мы часопіс "pARTisan" вакол кулямёта, і сталі чытаць вершы ды прозу. І амаль дзьве гадзіны публіка слухала, баючыся паварушыцца.
А то ж кожны ў гэтай краіне ведае: паэты ў нас - вяршкі пасіянарнасьці. Не ўпадабаеш вершык - стануць за кулямёт ды застрэляць. І вокам нават не міргнуць. |
|
|